| Vahan Derian |
 After his elementary schooling in Tiflis, Derian went to Moscow to the Armenian Lazarian College. His poetry teacher there was Dor Langen, a Dutch poet and the Dutch consul in Moscow, who introduced his students to the symbolist poets of the time.He continued his education at Moscow University and while there joined the Russian Social Democrats. The Czarist police had him jailed for political activity. In 1906 his first book, "Dreams at Dusk", made him an immediate celebrity. He was hailed by the dean of the Armenian poets, Hovhannes Toumanian, as the most original lyric poet of the decade. He later published "Night Remembrance", "The Golden Legend", "The Return", "The Golden Link", "In the Land of Naiyiri", and "The Cat's Paradise". In 1913, Derian left Moscow University for the University of St. Petersburg, where he majored in oriental languages. His political involvement also intensified. He became a friend of Maxim Gorky and together they published an anthology of Armenian literature. After the revolution Derian was in charge of the Armenian sector in the ministry of the nations. He died of tuberculosis in 1920. Written by Vahan Derian Translated by Daniel Janoyan Glendale, CA July 15, 2009 I wonder where you are? I wonder whatever Distant roads you are dwelling in? Are you indeed happy, or are you still silent and lonely Remembering the good old days that have no return? I wonder what kind of a light is brightening your heart, What lands are caressing your soft heart strides? What waters are reflecting on its surface And gently caressing your fugitive face? Is your disturbed heart peaceful indeed? Aren’t the burned off lights of the past Saddening your heart, O my longing heart My delicate and tender love, my never returning dream. XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX Արդեօք ուր ես դու ... Ախ, արդեօք դու որ Ճանապարհների հեռուն ես մաշում. Երջանիկ ես, թէ լուռ ու մենաւոր Անդարձ օրերի գարունն եմ յիշում: Արդեոք քո սրտում ինչ լոյս է փայլում, Որ հողն է գգւում քայլերըդ փափուկշ Որ ջուրն է արդեոք իւր լոյս հայելում Մեղմով փաղաքշում դէմքըդ խուսափուկ: Արդեոք խաղաղ է սիրտըդ փոթորկոտ, Արդեոք անցեալի լոյսերը մեռած Չեն յուզում սիրտըդ, իմ հոգու կարօտ, Իմ քնքուշ սիրած, իմ անդարձ երազ: Գրեց Վահան Տէրեան – 1908 Written by Vahan Derian Translated by Daniel Janoyan Glendale, CA July 10, 2009 You are sleeping in your warm bed Enjoying the dream of a sunny fortune; Outside the snow bearing storm is roaring loud Covering the doors and windows all over the snow. You keep sleeping in your warm room While I’m outside in the cold wintry gale, Knocking at your doors with crazy sobs Knocking at your doors that are always closed. You never see me in daylight dreams, Nor do you listen to me in the winter storm; In dark nights I keep dreaming of you In the sleet and gale I always sing of you. XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX Դու քնած ես տաքուկ անկողնում Եւ արեւ բախտի երազ ես տեսնում. Դուրսը բքաբեր երազ ես տեսնում, Դուռ ու լուսամուտ ձիւնով է լցնում... Դու քնած ես տաքուկ անկողնում Իսկ ես ցուրտ ձմրան բուք ու հողմի մէջ Խենթ հեկեկանքով դռներն եմ թակում, Քօ փակ դռները անվերջ ու անվերջ1 Դու ինձ չես տեսնում լուսէ երազում, Դու ինձ չես լսում ձմռան փոթորկում, Ես մութ գիշերում քեզ եմ երազում Բուք ու հողմերում ես քեզ եմ երգում.... Գրեց Վահան Տէրեան 1907 Written by Vahan Derian
Translated by Daniel Janoyan Glendale, CA July 15, 2009 What’s left for me is a golden net, and nothing more; A string of pearls of treasured memories, and nothing more. A gloomy night and helpless solitude, and nothing more; An injured heart with an eternal longing, and nothing more. My burning dreams turned into dust, Futile names of lost people, and nothing more. My clear spirit turned into a fog, heavy and dark, My mind kept whistling within my vineyard, and nothing more. Keep dancing in this barren vineyard, screaming and crying, Take away unsubdued waves leaving nothing, nothing behind… XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX ԻՆՉ ՄՆԱՑ ԻՆՁ Ինչ մնաց ինձ – ոսկեայ մի ցանց, - ուրիշ ոչինչ, Մարգարտաշար յուշերի գանձ, - ուրիշ ոչինչ: Տրտում գիշեր եւ մենութիւնշ - ուրիշ ոչինչ, Սիրտ կեղեկող կարօտ անանց, ուրիշռ ոչինչ: Երազներից իմ հրավառ մնաց փոշի, - Սին անուններ կորած մարդկանցշ - ուրիշ ոչինչ: Ջինջ իմ հոգուն – մնաց մշուշ, ծանր ու մթին, Եւ իմ այգում քամու կաղկանձ, - ուրիշ ոչինչ: Պարիր, այգում այս մերկ, ոռնա ու լաց, Տար, մի թողնիր, քամի անսանձ, - ոչինչ, ոչինչ .... Գրեց Վահան Տէրեան |